«اسماعیل فصیح»، داستان نویس و مترجم ایرانی در 2 اسفند ماه سال 1313 در «تهران» به دنیا آمد و در 25 تیر ماه سال 1388 در «تهران» از دنیا رفت .

«اسماعیل فصیح»، در محله ی «درخونگاه» (شهید اکبرنژاد فعلی) تهران زاده شد . در دبستان «عنصری» و دبیرستان «رهنما» تحصیل نمود . پس از اتمام تحصیلات عالی در «آمریکا» به «ایران» بازگشت و از سال 1342 در شرکت ملّی نفت ایران در مناطق نفت خیز جنوب به عنوان کارمند بخش آموزش، به کار پرداخت و در سال 1359 با سمت استادیار دانشکده نفت آبادان بازنشسته شد .

«اسماعیل فصیح» در 25 تیرماه سال 1388 در بیمارستان شرکت نفت تهران به دلیل مشکل عروق مغزی درگذشت .

آثار

نوشته ها و رُمان های «اسماعیل فصیح» مورد استقبال مخاطبان ایرانی بود، امّا معمولاً کارهایش در بین منتقدین ادبی با استقبال جدّی روبرو نمی شد . بسیاری از داستان هایش در ارتباط مستقیم با تجربیات زندگی شخصی اوست . به گفته ی خودش : «جلال آریان» در داستان «عشق و مرگ»، شباهتی تمام با نویسنده دارد، چرا که در زندگی واقعی نویسنده هم، همسرِ اوّلش سر زایمان، از دنیا رفت و همین اَمر تأثیرِ عمیق بر «فصیح» و نوشته هایش گذاشت .

«اسماعیل فصیح» معتقد بود که نوشته هایش از «احمد محمود»، «محمد علی جمال زاده»، «بزرگ علوی» و «ارنست همینگوی» تأثیر گرفته است .

برخی از رُمان هایش عبارتند از :

- شراب خام (1347)

- دل کور (1351)

- داستان جاوید (1359)

- ثریا در اِغما (1363)

- درد سیاوش (1364) ...

برخی از ترجمه ها عبارتند از :

- وضعیت آخر

- ماندن در وضعیت آخر

- شکسپیر (زندگی – خلاصه کل آثار – هملت)

- خواهر کوچیکه (نوشته : ریموند چندلر)

تهیه و تنظیم ... منیژه شهرابی