هر شب تنهايي ...

 امامزاده صالح (ع) تجریش

بقعه و بارگاه و صحن گسترده حضرت امامزاده صالح (ع) به مساحت سه هزار متر مربع یکی از بزرگترین و باشکوه ترین امامزاده های ایران و از فرزندان بلافصل حضرت امام موسی کاظم (ع) و برادر حضرت امام رضا (ع) معرفی شده است .

این امامزاده، امامزاده ای است پُرآوازه و صاحب نام، نه تنها در تهران بلکه در ایران و حوزه های شیعه نشین جهان که هر سال تعداد زیادی از مشتاقان، ارادتمندان و شفاخواهان از گوشه و کنار ایران، عراق، پاکستان، افغانستان و لبنان را به خود می طلبد .

بقعه و بارگاه و صحن گسترده امامزاده صالح (ع) به مساحت سه هزار متر مربع یکی از بزرگترین و باشکوه ترین امامزاده های ایران است . بنای اصلی و اولیه بقعه به صورت چهارگوش و مربع شکل بزرگ و باشکوهی است که فضای درونی آن ۴۲۲ هزار و ۵۰ متر مربع وسعت داشته و دارای دیوارهای قطوری است که با توجه به وضع طاق نماها از نظر سبک و شیوه معماری به بناهای دوران ایلخانی همانند و به احتمال زیاد در سده هفتم و هشتم هجری و قدیم تر ساخته شده است . گنبد شلجمی شکل آن با کاشی های زیبا پوشیده شده است . این گنبد در سال ۱۳۲۳ شمسی به همت حسن فداکار تعمیر و کاشیکاری آن به صورت اولیه تجدید شده است .

احداث گنبد کنونی همراه با تزیینات و مقرنس کاری و نقاشی های ظریف و اصلاحات داخل حرم، تعمیرات و پاره ای الحاقات و به طور کلی استحکام بخشی را به هاکو میرزا ملقب به بهادرخان پسر حسنعلی میرزا شجاع السطنه و نوه فتحعلی شاه نسبت داده اند .

بنا به شواهد در امامزاده صالح کتیبه ای به سال ۷۰۰ هجری قمری وجود داشته که ظاهرا در تعمیرات و تغییر مدخل بنا از میان رفته است که بنابرآن، همزمان با پادشاهی غازان خان نخستین ایلخان مسلمان مغول و مرّوج اسلام در میان مغولان بوده است .

مدخل ورودی کنونی بنا نیز، از خیرات هلاکوخان نوه فتحعلی شاه قاجار است که به جای ورودی سابق که به طرف مغرب امامزاده باز می شد، به سمت شمال انتقال داده شده و ایوان و رواقی نیز در همین بخش شمالی به ساختمان افزوده شده است .

در داخل حریم وسیع امامزاده صالح، صندوقی چوبین وجود دارد که احتمالاً به دوران اواخر صفوی یا افشار تعلق دارد و ضریح ممتاز نقره ای آن که اضلاع شرقی و شمال شرقی و غربی آن دارای محفظه مشبک مزین به نقره و ضلع جنوبی آن مشبک چوبی است از وقفیات مرحوم آقای میرزا سعیدخان وزیر امور خارجه اواخر قاجار است .

{آنچه در بالا بیان شد، بیشتر به تاریخچۀ بنای ضریح حضرت امامزاده صالح بن موسی کاظم (ع) برمی گردد و آنچه ما درنظر داشتیم در این مقاله بگنجانیم، زندگی نامۀ ایشان و شرح چگونگی هجرتشان به ایران و به منطقه تجریش تهران بود، که متأسفانه منابعی در این خصوص یافت نشد، در فرصتی دیگر انشاءالله به این مهم نائل بشویم ... منیژه شهرابی}