غزلی از : شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی

 

ماه فروماند از جمال محمد (ص)               

                                      سرو نباشد به اعتدال محمد (ص)

قدر فلک بر آسمان و منزلتی نیست 

                                      در نظر قدر با کمال محمد (ص)

وعده دیدار هر کسی به قیامت    

                                     لیله اسری شب وصال محمد (ص)

آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی 

                                     آمده مجموع در ظلال محمد (ص)

عرصه گیتی مجال همت او نیست    

                                   روز قیامت نگر جمال محمد (ص)

وآنهمه پیرایه بسته جنت فردوس      

                                   بو که قبولش کند بلال محمد (ص)

همچو زمین خواهد آسمان که بیفتد 

                                  تا بدهد بوسه بر نعال محمد (ص)

شمس و قمر در زمین حشر نتابد     

                                  نور نتابد مگر جمال محمد (ص)

شاید اگر آفتاب و ماه نتابد         

                                  بین دو ابروی چون هلال محمد (ص)

چشم مرا تا به خواب دید جمالش       

                                 خواب نمی گیرد از جمال محمد (ص)

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی      

                                 عشق محمد است و آل محمد (ص)

منیژه شهرابی